هوالشافی بیاد آن یگانه ی آواز که میهمان نواز بلای پانزده ساله است و زلف تقدیر به دست باد قضا داده به امید سلامت او قامت دعا میبندیم وربنای عشق سرمیدهیم هوای وصل زمین گیر میکند ما را مرور خاطره ها پیر میکند ما را چرا توان گریز از مدار چشمت نیست اگر نه زلف تو زنجیر میکند ما را؟ به بیگناهی اگر پیرهن گو...

هوالمحبوب نگرانم که چند سال بعد مردم حرف زدن را فراموش کنند   فضای مجازی  چقدر ادم ها را تنها کرده     به راستی ۲۰ سال بعد ما در خیابانها  جوانی خواهیم دید؟    در روزگاری که کوزه های تنهایی ادم ها از دلتنگی پر شده   ماهی ها هم اب را فراموش کرده اند   ما دچار هستیم اما عاشق نه ؛  شاید فقط در زمان سهر...

میریزی از شراب نگاهت بجان من جان منست در نظرت استکان من ؟ اندازه ی سکوت به تو دل سپرده ام ای های و هوی نیمه شب  آسمان من گاهی برای شعر شدن شعله لازم است آتش ببار در من و بر استخوان من وصف تو را ،کدام غزل میشود حریف ؟ توصیف شعر ناب کجا و توان من طفلان چهار بار به سال امتحان دهند ای عشق ! هر شبست ،شب ...

ناله ها تا  در گلو ،خنجر شدند خط قرمز ها فراوانتر شدند محتسب بو میکند اندیشه را دین فروشان ساکن منبر شدند گفت: احوال شما ؟ گفتم: بد است چون بلانسبت طبیبان "خر" شدندبعد از این ارزش به "تزویر"و "ریاست"تا ریا کاران  به ما سرور  شدند شاعران "چشم" و "ابرو "بی شمار  فرخی فکران  دگر  ابتر  شدند "چاق "شد با...

غزلی از استاد امیرعاملی به روایت خشایار نظری شماره ۱۶

غزلی از استاد امیرعاملی به روایت خشایار نظری شماره ۱۳

آنقدر نازکم که اگر ها کنی مرادر زیر پای خویش تماشا کنی مرامی آید آنکه راه موازی است بگذریم کافی است همچو فال لبی واکنی مراآیینه ام مقابل رویت صبور باشخواهم شکست خواهی اگر تا کنی مراچون نامه ام به خط بد و خوب هر چه هست  خوب است خوب من که تو امضا کنی مراآوار شب به روی سرم ریخت ای سحر! کی می کنی طلوع ک...

امتحان کن دست بر شمشیر  را تا ببینی گردش تقدیر را میکشی دامان و میگیری اسیر کو رهایی ، خلق دامنگیر  را ؟ #امیر_عاملی 

روز نخستین که صلا زد بلاعشق پدید آمد و شد کربلا کربوبلا مطلع خورشید شدرفت زمستان و جهان عید شد عید شهادت شد و میلاد عشقیاد کن ای دوست ز استاد عشق حضرت استاد شهادت، حسینمسئله آموز شجاعت، حسین  آمد و خورشیدپرست آمدیمدر پیاش از روز الست آمدیم آمد و آمد غم عالم به سرآمد و کرد از رخ خود شب سحر شام سیاه ا...

یک سحر بر خیز تا جان پروریجان شیرین پیش جانان پروریدست دیو تن بده تسبیح صبح تا گریزد دیو و انسان پروریطفل دل تا مکتب توحید بر تا مگر او را مسلمان پروریعافیت رنجی است باید خویش را برخلاف او پریشان پروریگریه را بر چشم خود تعلیم ده تا که زین خشکیده نیسان پروریبا سحرخیزان گران جانی مکنتا دلت را سهل و آس...

خوشا دلی که  بنوشد می  از سبوی  محمد بیفتـد از سـرمستی، به جستجـوی محمدقدح قدح می  وحـدت، بنـوشد از خم احـمد کسی که  معتـکف آید به پای کوی محمـدز تُرکـتازی دوران شود مصـون و بخنــدد هر آنکه بسته ز جان دل به تار موی محمدهم آفتـاب فلک روشـن از جمـال منیـرشهـم آبـروی دو عالــم ز آبـروی محمـــدشود سحر ش...