محمد صلی الله علیه و آله

خوشا دلی که  بنوشد می  از سبوی  محمد 

بیفتـد از سـرمستی، به جستجـوی محمد

قدح قدح می  وحـدت، بنـوشد از خم احـمد 

کسی که  معتـکف آید به پای کوی محمـد

ز تُرکـتازی دوران شود مصـون و بخنــدد 

هر آنکه بسته ز جان دل به تار موی محمد

هم آفتـاب فلک روشـن از جمـال منیـرش

هـم آبـروی دو عالــم ز آبـروی محمـــد

شود سحر شب هجران، ز یمن مقدم جانان

چو چشـم دل بگشایی به ماه روی محمـد

زبان الکن ما را به وصـف او رمـقی کـو؟

مگر علی بسراید ز خـلق و خـوی محمـد

تمام غـصه " امیرا " بود از این که مبـادا

تـو دل شکسته بمیری در آرزوی  محمـد